Aristoteles en de middeleeuwen

Aristoteles hanteerde een analytische, inductieve manier van denken: het destilleren van een algemeen geldende waarheid uit het doen en laten van het individu en de waarneembare werkelijkheid. Daarvan uitgaande bestudeerde hij ook een groot aantal zaken in o.a. bewegingen (wordingen) in de natuur en de biologie en raakte onder de indruk van de ordening en doelmatigheid daarin.